Gewelddadig, ja, maar een verhaal gedreven door emotie

Films

Ebizo Ichikawa in
Hara-Kiri: De dood van een samoerai
Geregisseerd doorTakashi Miike
Drama
Niet beoordeeld
2u 8m

Een film genaamd Hara-Kiri: Death of a Samurai zou redelijkerwijs kunnen leiden tot een orgie van geweld, vooral omdat de regisseur Takashi Miike , een enorm productieve Japanse filmmaker die vooral bekend staat om bloedige geneugten zoals Audition en 13 Assassins. Maar Harakiri vindt dit drukke genre alleseter in een rustige, zelfs klassieke gemoedstoestand. Het is meer ontroerend dan schokkend, het verloopt langzaam en gracieus, en de weinige scènes van bloedvergieten zijn eerder emotioneel intens dan opzichtig sensationeel.

De film, geschreven door Kikumi Yamagishi en gebaseerd op een verhaal van Yasuhiko Takiguchi, speelt zich af in het begin van de 17e eeuw en roept een verheven Japanse filmtraditie op. Het lijkt in het bijzonder eer te bewijzen aan Masaki Kobayashi , een regisseur wiens sombere samoerai-epen Samurai Rebellion (1967) en een eerdere Harakiri uit 1962 omvatten. De film van Mr. Miike is niet echt een remake, maar onderzoekt een soortgelijk uitgangspunt.

De samoerai Hanshiro (Ebizo Ichikawa), op drift geraakt na de ontbinding van het adellijke huis dat hij diende, arriveert bij het landgoed van een feodale heer en vraagt ​​toestemming om rituele zelfmoord te plegen op de binnenplaats. De krijgers van het landgoed vermoeden een zelfmoordbluf, een poging om de erecodes en opoffering te gebruiken om werk of liefdadigheid te werven, en ze trakteren Hanshiro op een waarschuwend verhaal (verteld in flashback) over een jonge man die onlangs een soortgelijk verzoek had gedaan . De bezoeker, die alleen gewapend was met een bamboezwaard, werd gedwongen het te gebruiken om zichzelf van de ingewanden te ontdoen.



Gezien door de ogen van zijn kwelgeest, lijkt deze jonge man, Motome (Eita), ongevoelig en dwaas. Maar als we meer te weten komen over zijn relatie met Hanshiro, komt er een droeviger, delicater beeld naar voren. Hij was een zachtaardige, geleerde ziel, ongeschikt voor de wrede wereld die hem uiteindelijk vernietigde. Het lange, mooie middengedeelte van Hara-Kiri is een melancholisch drama waarin de twee mannen en Hanshiro's geliefde dochter, Miho (Hikari Mitsushima), Motome's jeugdvriend en later zijn vrouw, betrokken zijn.

Rechtbankpolitiek en pech brengen hun huishouden in moeilijke tijden, en als portret van goede mensen in wanhopige omstandigheden is Hara-Kiri opmerkelijk gevoelig en ontroerend. In één scène haast Motome zich naar huis met een paar eieren die hij heeft gekocht nadat hij een aantal van zijn boeken had verkocht. Aangedreven door een groep kinderen die voorbijsnelt, laat hij er een vallen en bukt zich om de dooier van de grond te likken. Deze eenvoudige weergave van de manier waarop armoede de waardigheid kan ondermijnen, is hartverscheurend.

De eenvoudige goedheid van Motome en Miho voelt een beetje overdreven aan - of liever, als een element van Mr. Miike's trouwe genre-pastiche in plaats van een uitdrukking van authentiek gevoel. Maar zijn trouw aan een oudere filmstijl brengt de schoonheid van het verhaal naar voren, en zijn terughoudendheid maakt van Hara-Kiri een geloofwaardige kritiek op geweld in plaats van een exploitatie van de gruwel ervan.

Hoe ouderwets het ook is in veel opzichten, de film doet een belangrijke - en naar mijn mening misleidende - concessie aan het nieuwe, namelijk de omarming van 3D. Hoewel het formaat (dat kan worden vermeden als je de film on demand bekijkt in plaats van in een theater) soms een intrigerende illusie van diepte creëert in de zorgvuldig gecomponeerde interieurscènes van Mr. Miike, is het vaker schokkend storend. En de tint van de bril verdonkert beelden die al vaag en vaag zijn, kleuren flets en gezichten onduidelijk. De helderheid van het verhaal en de subtiliteit van het acteerwerk verdienen beter.